Letzte Nacht hat mein Papa das verloren, wofür er jahrelang mit Herzblut, harter Arbeit und wenig Mitteln gekämpft hat:

Seine kleine Taverne „Petrakis Beach“ an der Südküste Kretas ,mit einfachen Unterkünften direkt am Meer, wurde durch ein Feuer zerstört.

Was er dort aufgebaut hat, war mehr als nur ein Ort zum Essen oder Schlafen. Es war ein echtes Zuhause für viele: warm, herzlich, echt ein Platz, an dem vor allem jeder willkommen war.

Mein Vater ist ein Mensch, der nie gezögert hat zu helfen, wenn jemand Hilfe brauchte. Nun ist er es, der Unterstützung verdient, nicht nur wegen des materiellen Verlusts, sondern weil sein Lebenswerk in Flammen aufgegangen ist.

Ich würde ihm so gerne ein Zeichen der Hoffnung zurückgeben. Für all die Liebe, die er in diesen Ort gesteckt hat. Für all die Menschen, die dort schöne Erinnerungen gesammelt haben. Und für einen Neuanfang.

Last night, my dad lost what he had spent years fighting for – with passion, hard work, and very little means:

His small taverna “Petrakis Beach”, located on the south coast of Crete with simple accommodations right by the sea, was destroyed by a fire.

What he built there was more than just a place to eat or sleep. It was a true home for many – warm, welcoming, and genuine. A place where everyone was always welcome.

My father is someone who has never hesitated to help when help was needed. Now, he is the one who deserves support – not only because of the material loss, but because his life’s work has gone up in flames.

I would love to give him a sign of hope. For all the love he poured into this place. For all the people who made beautiful memories there. And for a new beginning.

Χθες το βράδυ, ο πατέρας μου έχασε αυτό για το οποίο πάλεψε επί χρόνια – με ψυχή, σκληρή δουλειά και ελάχιστα μέσα:

Η μικρή του ταβέρνα «Petrakis Beach» στη νότια Κρήτη, με απλά καταλύματα ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, καταστράφηκε από φωτιά.

Αυτό που έχτισε εκεί δεν ήταν απλώς ένας χώρος για φαγητό ή διαμονή. Ήταν ένα αληθινό σπίτι για πολλούς – ζεστό, φιλόξενο, αυθεντικό. Ένα μέρος όπου όλοι ήταν πάντα ευπρόσδεκτοι.

Ο πατέρας μου είναι ένας άνθρωπος που ποτέ δεν δίστασε να βοηθήσει όταν κάποιος είχε ανάγκη. Τώρα είναι εκείνος που αξίζει τη στήριξή μας – όχι μόνο για την υλική καταστροφή, αλλά γιατί το έργο της ζωής του έγινε στάχτη.

Θα ήθελα τόσο πολύ να του δώσω ένα σημάδι ελπίδας. Για όλη την αγάπη που έβαλε σε αυτό το μέρος. Για όλους τους ανθρώπους που έζησαν όμορφες στιγμές εκεί. Και για μια νέα !