Liebe großartige Spenderinnen und Spender,
ich bin total überwältigt von Eurer Hilfsbereitschaft. Das ist wahre Solidarität. Gelebter Zusammenhalt, intakte Dorfgemeinschaft! Wo gibt es denn so was noch? Hier bei uns! Egal aus welchem Land, ob Zugereist oder seit hunderten von Jahren hier als kretische Familien ansässig, egal ob Arbeiter aus Albanien, die das Handwerk der Trockensteinmauern noch beherrschen und von uns allen geliebt und bewundert werden, wir alle lernen voneinander, arbeiten zusammen.
10 Tage nach der Katastrophe, schält sich die Haut der verbrannten Katzen und wird sich wohl irgendwie, vielleicht dann ohne Fell, wieder erholen. Sie werden immer gefrässiger und wenn sich die Pfoten auch regeneriert haben, dürfen sie wieder zu uns nach Hause. Der Schock steht ihnen nicht mehr ins Gesicht geschrieben, wie an den ersten Tagen.
Alle Wasserleitungen sind repariert, die toten Tiere alle abtransportiert, die abgebrannte Sickergrube neu und für die Ewigkeit betoniert und fertig gebaut, und zwar in Eigenleistung, in Eigeninitiative, und einer wahnsinnigen Geschwindigkeit, Dank unseren Albanischen Landsleuten, die eigentlich ihre Familien im Sommer hier zu Besuch hatten, um mit den Frauen und Kindern endlich mal gemeinsam Urlaub zu machen. Niemand hat das Dorf im Stich gelassen, denn wir alle hier wissen aus langer, langer Erfahrung: Warten auf die Behörden....das führt zu gar nichts.
Deshalb treffen wir uns heute Abend das erste mal alle, um zusammen zu sein, gemeinsam zu essen, zu tanzen, Musik zu machen und uns gegenseitig Mut zu spenden und die weiteren mittelfristigen Schritte zu planen.
An unserer Quelle sprießt schon das allererste zarte grün aus der schwarzen Erde, das tut so gut. Das gibt uns Hoffnung.
Aber die größte Hoffnung habt ihr uns mit Euren Spenden bereitet. Hier im Dorf sind alle total ungläubig, wie viel Solidarität dort draußen für unser kleines Paradies, unser kleines Dorf gewachsen ist.
Danke, danke an Euch alle, ich komme nicht nach, Euch einzeln zu schreiben, aber das werde ich noch tun.
Ihr seid Großartig. Im nächsten Jahr feiert Ihr mit uns.
Aber wir feiern jetzt heute erst mal Euch und ich werde dann wenn alle hier sind, öffentlich den Spendenstand verkündigen. Das ist zu schön um wahr zu sein!
Lydia, mit allen Asfendilianern und den Dörfern der Nachbarschaft.
DANKE!
Dear wonderful donors,
I am completely overwhelmed by your willingness to help. This is true solidarity. Active cohesion, an intact village community! Where else can you find something like this? Here with us! No matter which country you come from, whether you are a newcomer or have been living here for hundreds of years as a Cretan family, whether you are a worker from Albania who still masters the craft of dry stone walling and is loved and admired by all of us, we all learn from each other and work together.
Ten days after the disaster, the skin of the burned cats is peeling and will probably recover somehow, perhaps without fur. They are becoming more and more voracious, and once their paws have regenerated, they will be allowed to come back home with us. The shock is no longer written on their faces, as it was in the first few days.
All the water pipes have been repaired, the dead animals have all been removed, the burnt-out septic tank has been rebuilt and concreted for eternity, and all this has been done on our own initiative, at our own expense, and at an incredible speed, thanks to our Albanian compatriots, who actually had their families visiting here in the summer to finally spend a vacation together with their wives and children. No one abandoned the village, because we all here know from long, long experience: waiting for the authorities... that leads to nothing.
That's why we're all meeting for the first time tonight to be together, to eat together, to dance, to make music, to encourage each other, and to plan the next steps for the medium term.
The very first tender green shoots are already sprouting from the black earth at our spring, which is so good to see. It gives us hope.
But you have given us the greatest hope with your donations. Here in the village, everyone is totally incredulous at how much solidarity has grown out there for our little paradise, our little village.
Thank you, thank you all, I can't keep up with writing to you individually, but I will do so.
You are amazing. Next year, you will celebrate with us.
But today, we are celebrating you, and when everyone is here, I will publicly announce the total amount of donations. It's too good to be true!
Lydia, with all the people of Asfendili and the neighboring villages.
THANK YOU!
Αγαπητοί δωρητές και δωρήτριες,
είμαι εντελώς συγκλονισμένος από την προθυμία σας να βοηθήσετε. Αυτή είναι αληθινή αλληλεγγύη. Ζωντανή συνοχή, άθικτη κοινότητα χωριού! Πού υπάρχει κάτι τέτοιο; Εδώ, κοντά μας! Ανεξάρτητα από τη χώρα καταγωγής, είτε είναι μετανάστες είτε κατοικούν εδώ για εκατοντάδες χρόνια ως κρητικές οικογένειες, είτε είναι εργάτες από την Αλβανία που εξακολουθούν να γνωρίζουν την τέχνη της κατασκευής ξερολιθιών και τους αγαπάμε και τους θαυμάζουμε όλοι, μαθαίνουμε όλοι ο ένας από τον άλλο, συνεργαζόμαστε.
10 ημέρες μετά την καταστροφή, το δέρμα των καμένων γατών ξεφλουδίζει και θα αναρρώσει με κάποιο τρόπο, ίσως χωρίς τρίχωμα. Γίνονται όλο και πιο λαίμαργες και όταν αναρρώσουν και τα πόδια τους, θα μπορούν να επιστρέψουν στο σπίτι μας. Ο σοκ δεν είναι πλέον γραμμένος στα πρόσωπά τους, όπως τις πρώτες ημέρες.
Όλες οι υδροδοτικές σωληνώσεις έχουν επισκευαστεί, τα νεκρά ζώα έχουν απομακρυνθεί, η καμένη δεξαμενή έχει ξαναχτιστεί και έχει τσιμεντοποιηθεί για πάντα, και όλα αυτά με δική μας εργασία, με δική μας πρωτοβουλία και με τρελή ταχύτητα, χάρη στους Αλβανούς συμπατριώτες μας, οι οποίοι είχαν έρθει εδώ το καλοκαίρι για να επισκεφθούν τις οικογένειές τους και να κάνουν επιτέλους διακοπές μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Κανείς δεν εγκατέλειψε το χωριό, γιατί όλοι εδώ γνωρίζουμε από μακρά, μακρά εμπειρία: το να περιμένουμε τις αρχές... δεν οδηγεί πουθενά.
Γι' αυτό απόψε συναντιόμαστε όλοι για πρώτη φορά, για να είμαστε μαζί, να φάμε μαζί, να χορέψουμε, να παίξουμε μουσική, να δώσουμε κουράγιο ο ένας στον άλλο και να σχεδιάσουμε τα επόμενα μεσοπρόθεσμα βήματα.
Στην πηγή μας, το πρώτο τρυφερό πράσινο βγαίνει ήδη από το μαύρο χώμα, και αυτό μας κάνει τόσο καλό. Μας δίνει ελπίδα.
Αλλά τη μεγαλύτερη ελπίδα μας την δώσατε εσείς με τις δωρεές σας. Εδώ στο χωριό όλοι είναι εντελώς άπιστοι για το πόση αλληλεγγύη έχει αναπτυχθεί εκεί έξω για το μικρό μας παράδεισο, το μικρό μας χωριό.
Ευχαριστώ, ευχαριστώ όλους σας, δεν προλαβαίνω να σας γράψω ξεχωριστά, αλλά θα το κάνω.
Είστε υπέροχοι. Του χρόνου θα γιορτάσουμε μαζί σας.
Αλλά σήμερα γιορτάζουμε πρώτα εσάς και όταν θα είναι όλοι εδώ, θα ανακοινώσω δημόσια το ποσό των δωρεών. Είναι πολύ όμορφο για να είναι αληθινό!
Λυδία, με όλους τους κατοίκους του Ασφεντιλιάν και τα γειτονικά χωριά.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
Translated with DeepL.com (free version)
Translated with DeepL.com (free version)